تبليغاتX
ريحانه
 

 

 

به مناسبت 15 مهر هشتادمين سالگرد تولد شاعر پر آوازه ي معاصر سهراب سپهري

 

 

روشن است آتش درون شب

 

وز پس دودش

 

طرحي از ويرانه هاي دور.

 

 

گر به گوش آيد صدايي خشك:

 

استخوان مرده مي لغزد درون گور.

 

 

دير گاهي ماند اجاقم سرد

 

و چراغم بي نصيب از نور.

 

 

خواب دربان را به راهي برد .

 

بي صدا آمد كسي از در ،

 

در سياهي آتشي افروخت .

 

بي خبر اما

 

كه نگاهي در تماشا سوخت.

 

 

گر چه مي دانم كه چشمي راه دارد با فسون شب

 

ليك مي بينم ز روزن هاي خوابي خوش:

 

آتشي روشن درون شب.

 

(به نقل از كتاب راز گل سرخ  ،ص19)

+ نوشته شده توسط ريحانه فرامرزي در دوشنبه پانزدهم مهر 1387 و ساعت 1:1 |

 

 

دوستانم نماز مي خواندند

 

من و كفري بزرگ

 

       در پيكار.

 

 

بانگ الله اكبر مؤذن،ليك

 

بانگ پيروزي رفيقان بود

 

 

جواد ،محقق،برگرفته شده از كتاب:در قلمرو راز ، به اهتمام محمد رضا سنگري ،ناشر:چاپ و نشر طرح اقامه نماز،چاپ اول ،بهار 72،ص40.

+ نوشته شده توسط ريحانه فرامرزي در جمعه پنجم مهر 1387 و ساعت 10:44 |

به نام خدا

 

با سلام و تبريك ميلاد با سعادت كريم اهل البيت و آرزوي قبولي طاعات.اين

 

روزها و شب هاي مبارك گاهي شاهد آن هستم ، افراد حرف هايي را مي زنند كه

 

از عمل به آنها خبري نيست . با وعده وعيد هاي خود گروهي را به ظاهر شادمان

 

مي كنند، اما اين شادي چندان به طول نمي انجامد. چرا كه اين سخنان جامه ي

 

عمل به خود نمي بيند.  تنها ارمغان  اين سخنان ي‍‍‍‍‍أس ،نا اميدي و بد بيني است.اين

 

شد كه تصميم گرفتم بار ديگر آيه ي  2 سوره ي مباركه ي صف را از روي تفسير

 

نمونه بخوانم  مي فرماييد:

 

 " يا ايها الذين امنوا لِمَ تَقولونَ ما لا تَفعَلون " يعني : اي كساني كه ايمان آورده

 

ايد چرا سخني مي گوييد كه عمل نمي كنيد؟

 

براي اين آيه شان نزول هاي متعددي ذكر كرد ه اند ، كه در اصل آنها تفاوت

 

چنداني وجود ندارد.مهم ترين شان  نزول ها عبارتند از:

 

1-گروهي از مؤمنان مي گفتند :بعد از اين هر وقت با دشمن روبه رو شويم فرار

 

نخواهيم كرد، امّا به گفته ي خود وفا نكردند ، و روز جنگ احد فرار كردند.

 

2-هنگامي كه صواب شهداي بدر بيان شد، گروهي گفتند: "ما در جنگ هاي بعد با

 

تمام نيرو شركت مي كنيم . "آنان در جنگ احد فرار كردند. اين آيه براي سرزنش

 

آنها نازل شد.

 

3-گروهي از مؤمنان قبل از آن كه حكم جهاد صادر شود، مي گفتند :" اي كاش

 

بهترين اعمال را مي دانستيم چيست ؟! تا بدان عمل كنيم."خداوند به آنها خبر داد

 

كه:"بهترين اعمال ايمان خالص و جهاد است . "امّا اين خبر آنها را خوش نيامد ،و

 

آنها براي رفتن به جهاد تعلل كردند .  آيه نازل شد و آنهارا سرزنش كرد.

 

هيچ گاه شان نزول مفهوم گسترده ي آيات را محدود نمي كند. بنابراين هر گونه

 

گفتار بدون عمل در خور سرزنش و ملامت است.در اين آيه صريحاً مؤمنان مورد

 

خطاب واقع مي شوند وليكن با سرزنشي كه مي شوند نشان مي دهد كه كساني كه

 

گفتار و عملشان هماهنگ نيست مومناني هستند كه هنوز به سر حدّ كمال نرسيده

 

اند.   (آيت الله مكارم شيرازي و همكارانشان،تفسير نمونه ، انتشارات دارالكتاب ، چاپ تابستان 71 ، جلد 24،صفحه ي 61 و 62 )

 

 

بار الها ! ما را از گروه قرار ده  ، كه اگر سخني مي گويم بر حق باشد. و اگر

 

وعده ي بر حقي مي دهيم  توفيق انجام آن را نيزخود عنايت كن. كه بي توفيق رب

 

هيچيم هيچ.  آمين يا رب العالمين.

 

در ليالي پر خير و بركت قدر ما را از دعاي خير فراموش نكنيد. به قول خواجه  ي

 

شيراز حافظ لسان الغيب " باشد كزآن ميانه يكي كارگر شود."

 

التماس دعا

 

 

+ نوشته شده توسط ريحانه فرامرزي در چهارشنبه بیست و هفتم شهریور 1387 و ساعت 1:12 |

 

در اين تراكم ريا حقيقت آشكار نيست

و گر نه نيست مسجدي كه مسجد  ضرار نيست

 

كلاغ رنگ خورده اي  است بلبل  بهار من

كه زير چهچه خوشش به غير قارقار نيست

 

چنين كه ذوق باغ را تگرگ مرگ مي زند

به عاشقانه زيستن كسي اميدوار نيست

 

نه بلبلي نه لانه اي نه برگلي جوانه اي

فريب محض مي وزد ،نسيم نو بهار نيست

 

كبوتري شكار شد به خون نوشت بر زمين

"امام ما كبوتران، عقاب توبه كار نيست

 

امام ما پرنده اي است دربدر كه مي سرود:

درخت شهر زندگي است چار ميخ دار نيست".

 

حسن دلبري ،پس لرزه هاي عشق ،انتارات:ابن يمين ،چاپ اول ،پاييز 82،ص45

 

 

+ نوشته شده توسط ريحانه فرامرزي در چهارشنبه بیستم شهریور 1387 و ساعت 0:14 |

 

 

 

 

 

مي توانستم دريا باشم

 

با همان وسعت شور

 

با همان آبي سيّال غرور

 

مي توانستم ،آري

 

مي توانستم دريا باشم

 

تا بشويد در من

 

تن سيمين و فريبايش را

 

دختر كشور آبيها ، خورشيد،

 

و طراوت

 

وامدارم باشد

 

نه چنين تشنه تر از قلب كوير

 

 

 

 

مي توانستم آتش باشم

 

با همان گرمي و نور

 

با همان وجد و سرور

 

،قلب آتشكده ها،

 

مي توانستم ،آري

 

مي توانستم ،آتش باشم

 

تا بخوانند كنارم

 

تازه برخاستگان

 

يكصدا:آي...اهورامزدا!

 

بشكنم وحشت شب را

 

نه چنين بسته و محدود

 

مثل يك دايره ي كوچك دود

 

مي توانستم توفان باشم

 

با همان خشم و خروش

 

با همان شور و غريو

 

بوي ماندن ندهم

 

سر به دامان كسالت ننهم

 

مي توانستم،آري

 

مي توانستم توفان باشم

 

نه چنين زار و اسيرم

 

مثل يك دخمه ي دم كرده ي پير

 

 

 

 

 

آه!فرياد!دريغ!

 

منم و حسرت دريا نشدن

 

منم و ماتم آتش نشدن

 

منم و غبطه ي توفان نشدن

 

(شنوايي ، حسين، به درگاه دريا،انتشارات قدياني ،چاپ اوّل ،پاييز 74،ص48)

+ نوشته شده توسط ريحانه فرامرزي در جمعه بیست و پنجم مرداد 1387 و ساعت 23:30 |

  

 

عشق را با مردم بي درد سر خواهم گذاشت

 

سر در آغوش گناهي تازه تر خواهم گذاشت

 

 

بي پر و بال از ستبر آسمان خواهم گذاشت

 

در كبود لانه مشتي بال و پر خواهم گذاشت

 

 

در به در دنبال يك جو تشنگي خواهم دويد

 

چشمه را با تشنگان در بدر خواهم گذاشت

 

 

تا نگويند اين جوان بي ردّپايي كوچ كرد

 

دفتري شعر و مزاري شعله ور خواهم گذاشت

 

 

بي صدا در كلبه اي متروك جان خواهم سپرد

 

مرگ را از رفتن خود بي خبر خواهم گذاشت

 

 

شعر از :حسن دلبري(سامان سبزواري)،،برگرفته شده از كتاب:"چشمان من جنون تماشا گرفته اند" ، انتشارات آلاف،چاپ اول تابستان 1381،ص34

+ نوشته شده توسط ريحانه فرامرزي در چهارشنبه نهم مرداد 1387 و ساعت 18:19 |

 

 

 

 

يك نفس پنجره سهم تپش من كافيست

 

سحر  باغ ترا رخصت ديدن كافيست

 

نغمه يك پرده فراتر زده ام خواهش را

 

از خدا پنجره مي خواهم و  روزن كافيست

 

هم از اينسو كه منم جَسته به آنسو كه تويي

 

شرري رمز شب شعله ور من كافيست

 

به دمي يا قدمي فاصله ها را بشكن

 

كه مرا روح تمناي تو در تن كافيست

 

در دل تيره ء من هر چه بت بود شكست

 

اي خدا خانه ء چشمان تو روشن ،كافيست!

 

به طنين نفس عاشق من دل بسپار

 

جستجو در پي الفاظ مطنطن كافيست

 

نفسي در طلب حضرت باران برويم

 

بسراييم كه اي ابر سترون كافيست

 

"كار ما نيست شناسايي راز گل سرخ "

 

"كه در افسون گل سرخ1"شكفتن كافيست

 

 

 

 

---------------------------------------------------------------- 

1-       وامي  است از سهراب سپهري

 

"محمود سنجري"،گزيده ادبيات معاصر مجموعه شعر محمود سنجري،انتشارات كتاب نيستان،چاپ اول،1378،ص78

 

 

 

 

+ نوشته شده توسط ريحانه فرامرزي در جمعه بیست و هشتم تیر 1387 و ساعت 23:57 |

 

 

 

 

چه ديده اي كه در آيينه مانده اي حيران

 

دل اي پرنده ي گم گشته در شب توفان

 

كدام باد ترا برد،تا كجا رفتي

 

كه باز آمده اي خسته ،مات، سرگردان

 

چه خواندي از ورق كهكشان باراني

 

گه آمدي چو نفس باد آسمان گريان

 

مگر نبود كه بانگ تو در جهان افكند

 

غريو و ولوله ،چون موج در دل انسان

 

چه شد بهار و كجا رفت لاله هاي چمن

 

كدام باد خزان پژمريد باغ تو ،هان

 

هلا به خواب گران رفته،خواب تا كي وچند

 

برآر بانگ و بزن زخمه بر رگ دل و جان

 

بخوان،بلند بخوان،تا جهان به پا خيزد

 

به بانگ ناي تو ،آشفته موي و دست افشان

 

ضياءالدين ترابي،گزيده ادبيات معاصر،ناشر:كتاب نيستان،چاپ اول،سال1378،ص98    

+ نوشته شده توسط ريحانه فرامرزي در جمعه چهاردهم تیر 1387 و ساعت 19:14 |

 

 

 

 

 

ذهن پویا و اندیشه ی نو دكتر "علي شريعتي" از او  نويسنده اي توانمند ساخته است.در جايي

 

شمار نوشته هاي  او را 150 اثر ديدم .برخي از اين آثارنوشته هاي خود دكتر شريعتي است

 

وبرخي ديگر مجموعه سخنراني ها  و كنفرانس هاي او در محافل دانشگاهي و مكان هاي

 

 گوناگون از جمله "حسينيه ي ارشاد"مي باشد.علاوه بر آن دكتر شريعتي دستي بسيار قوي در

 

ترجمه دارد . اكثر ترجمه هاي او ترجمه ي آزاد است، اما در آنها رعايت امانت را مي كند.

 

معمولا ترجمه هاي او با نگارش همراه است ،مثل كتاب "ابوذر غفاري".

 

نثر شريعتي به گونه اي شيوا ، رسا و ساده است، كه هر خواننده اي آن را در مي يابد

 

،امّادرهمين نثر به ظاهر ساده آن چنان دقيق و ظريف از استعارات ،تشبيهات و كنايات و

 

ديگر امكانات زباني  بهره مي گيرد كه گويي در حال سرودن شعري  پر تصوبراست.

 

"فرازي از كتاب :"يك ،جلوش تا بينهايت صفر ها" به مناسبت بيست و نهم خرداد ماه

 

سالروز درگذشت "دكتر علي شريعتي "

 

 

                                                      

                                                                     

               

 

 

توي حساب:

 

      فقط "يك" عدده،

 

تو اين عالم: 

 

              فقط"يكعدد" ه!

 

بقيه هر چه هست

 

        صفراست،

 

               همه صفرند،

 

                               هيچ اند،

 

                                      پوچ اند،

 

                                             خالي اند،

 

 

"صفر":يك دايرۀ تو خالي،

 

دور مي زند ،

 

و آخرش ميرسد به اولش و....

 

 

                     هيچ !

 

                                 همين !

 

فقط ،

 

يك است و جلوش – تا بي نهايت –صفر ها  ،

 

صفر:خالي ،پوچ ،هيچ !

 

               وقتي بخواد"خود"ش باشه،

 

               تنها باشه،

 

              وقتي بخواد فقط با صفر ها باشه،

 

                               اما وقتي جلو"يك" بشينه...؟!

 

                              وقتي بخواد فقط براي "يك "باشه،

 

                             از پوچي و از تنهايي در بيايد ،

 

                           همنشين يك بشه؟!....  

 

   

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

+ نوشته شده توسط ريحانه فرامرزي در چهارشنبه بیست و نهم خرداد 1387 و ساعت 0:50 |

 

 

 

                                                                                               

ديري است بر روي زمين انسان نديديم

 

مردي شبيه رستم دستان نديديم

 

ابري غبار آلوده در ما ريشه كرده است

 

امّا  به قدر قطره اي باران نديديم

 

ما را به خوابي خوش فرا خواندند امّا

 

در خواب هم رويايي از سامان نديديم

 

با كوفه اين شهر خطر بيعت گناه است

 

هر چند با او خنجر برّان نديديم

 

گفتيم روي نيزه هاشان چيست؟گفتند

 

چيزي فراز نيزه  جز قرآن نديديم

 

لطفي كه دشمن كرده در سوزاندن ما

 

در طول عمر خويش از ياران نديديم

 

داديم گوي مهرباني را به قومي

 

قومي كه در دل هايشان ميدان نديديم

 

در كوزه ي احساسشان غير از عطش نيست

 

بر سفره ي ايمانشان جز نان نديديم

 

"ساحل"گواهي مي دهد دريا جنون داشت

 

وقتي كه آرامشش در طوفان نديديم

 

 

 

(انتخاب از كتاب:
آيه هاي عاشقي ، سروده :فرامرزي ،محمد رضا،انتشارات ابن يمين ،چاپ اول ،سال81،ص65)

+ نوشته شده توسط ريحانه فرامرزي در شنبه هجدهم خرداد 1387 و ساعت 10:8 |